CAMIÑO DOS ARRIEIROS: CAMIÑO DO DETERIORO
A ruta coñecida polo nome de Camiño dos Arrieiros que discorre dende As Pontes ata Estaca de Bares pola serra Faladora está documentada históricamente dende a época medieval, pero as necrópoles megalíticas e círculos líticos minuciosamente inventariados por Federico Maciñeira así como a presencia de castros, que se aliñan ao longo do seu percorrido inducen a pensar que pode tratarse dunha ruta utilizada dende épocas moito mais antigas (Maciñeira e autores posteriores sosteñen a súa datación prehistórica), e revisten o camiño de contido máxico-relixioso e lexendario, vivo aínda na toponimia e ata non fai moito na cultura popular.
Neste camiño permanecen as mámoas e dolmens que este autor atopou en relativo bo estado de conservación, respectados durante séculos polos transeúntes do camiño aínda que obxecto de espolio por ávidos buscadores de tesouros.
A instalación dos parques eólicos que sigue fielmente a liña do camiño pola cresta da serra, ten causado nembargantes danos moitísimo maiores. Dous aeroxeneradores están chantados directamente enriba dun castro. O cruceiro preto de Pena Branca perdurou intacto ata a data aproximada en que se realizaron as obras de construcción do parque que afectaron seriamente a dous túmulos da necrópole Forno dos Mouros, excavados e restaurados pola Fundación Ortegalia. A cámara megalítica mais antiga de Galiza foi nese intre trasladada ao centro arqueolóxico da Fundación porque , despois de mais de 5000 anos, parece ser que no seu emprazamento orixinal xa non se podía garantir a súa integridade. Ortegalia adquiriu dese xeito a única peza orixinal de importancia que xustifica o título de museo para o seu centro.
Pero nin fundacións , nin institucións académicas nin a administración de Patrimonio tiveron nada que obxectar á construccións dos parques que afectan gravemente un lugar dunha importancia que non se determina soamente polo seu incalculable valor documental senón porque os seus tesouros históricos forman parte dunha unidade coa paisaxe e a cultura que había de ser prioridade conservar. En ausencia dunha contundente oposición ante actividades que esixen tan alto costo ao entorno, intervencións paliativas como as da Fundación constitúen incluso a coartada e a xustificación das empresas agresoras e dos seus promotores políticos,que con este obxecto patrocinan e financian estas institucións.
Sobre o Camiño dos Arrieiros, consultar a excelente información da páxina www.celtiberia.net , da que pode tomar exemplo, por certo, a nosa eximia Fundación.



simplicius dijo
Efectivamente la foto que ilustra este artículo pone de relieve la agresión realizada y eso en un país como el Reino Unido sería algo más que una profanación, sacrilegio contra el patrimonio de la humanidad, pero ya estamos de vuelta, observando cómo en este país de charanga y pandereta, boca de frascuela, espiritu burlón y alma inquieta, se lo pasan todo por el forro, viven del paripé y no hacen absolutamente nada, más que crear fundaciones del tipo la Ortegalia and cia...
En fins, se han creado tantos organismos con despachos, directores y cuadritos a cuenta de los estudios y hallazgos, mientras por el otro lado no dan palo al agua. Eso sí, ahora ya tienen pistas para llegar a esos rincones, porque de lo contrario, ni siquiera conocerían.
No voy a volver a referirme al dolmen de Mouraz, porque estoy aburrido de denunciar su estado con fecha del 87 y ya, hasta canta que atufa la parsimonia e incompetencia.
Mucha gente desconoce este dato que voy a soltar gratuitamente y del que me valía para guiarme de ida o vuelta a aquellas jornadas por un salario de miseria, sin SS, descansos reglamentarios, que como jornalero del ICONA ibamos a pie a rozar cortafuegos cual esclavos a principios de los ochenta. Se trata de la marcaje de esas rutas o caminos, eran grandes coíos de cuarzo, algunos gigantescos que servían de referencia en las noches cerradas o de nieblas y que han sido, por las palas descuartizados u enterrados.
Es lo malo de ser anormales, cuando se ponen a agredir esa cuadrilla de zopencos e ingenieros que no saben preguntar. De esos coíos no habla Maciñeira, yo lo supe porque me vi en la necesidad y capté de las explicaciones de mis vecinos. Otro dato más que no te acostarás, sin saber una cosita más.
Uno que anduvo mucho por esos andurriales y se quedó, con esa y otras vainas.
Ahora, más de uno pensará a ver qué fue de los coíos, ¿por qué en mi tiempo libre no los fui a desenterrar y colocar de nuevo en su ubicación original. Pero sres ¿Qué hace la fundación esa, la de la Ortegalia con directora y todo de marras?
Digo.
7 Agosto 2008 | 11:51 PM