Categoría: Recordos, algo máis que lembranzas.
31 Marzo 2006
Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia entre sostener una mano y encadenar un alma, y uno aprende que el amor no significa acostarse y una compañía no significa seguridad, y uno empieza aprender que los besos no son contratos y los regalos no son promesas y uno empieza a aceptar sus derrotas con la cabeza alta y los ojos abiertos.
Y uno aprende a construir todos sus caminos en el hoy, porque el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad. Y después de un tiempo uno aprende que si es demasiado, hasta el calorcito del sol quema. Y aprende a plantar su propio jardín y decorar su propia alma, en lugar de esperar a que alguien le traiga flores. Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno realmente es fuerte, que uno realmente vale, y uno aprende y aprende...
Con el tiempo aprendes que estar con alguien porque te ofrece un buen futuro, significa que tarde o temprano querrás volver a tu pasado. Con el tiempo comprendes que solo quien es capaz de amarte con tus defectos sin pretender cambiarte, puede brindarte toda la felicidad que deseas. Con el tiempo te das cuenta de que si estas al lado de esa persona solo por acompañar tu soledad, irremediablemente acabarás no deseando volver a verla.
Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos son contados y que el que no lucha por ellos tarde o temprano se verá rodeado solo de amistades falsas. Con el tiempo también aprendes que las palabras dichas en un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste, durante toda la vida. Con el tiempo aprendes que disculpar cualquiera lo hace, pero perdonar es solo de almas grandes.
Con el tiempo te das cuenta que aunque seas feliz con tus amigos, algún día lloraras por aquellos que dejaste ir. Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia vivida con cada persona es irrepetible.
Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o forzarlas a que pasen ocasionará que al final no sea como esperabas. Con el tiempo te das cuenta que en realidad lo mejor no era el futuro, sino el momento que estabas viviendo justo en ese único instante. Con el tiempo verás que aunque seas feliz con los que están a tu lado extrañarás inmensamente a los que ayer estaban contigo y ahora se han marchado.
Y aprende que hay tres momentos en la vida que uno no puede remediar: la oportunidad que dejaste pasar, la cita a la que no asististe y la ofensa que ya pronunciaste. Con el tiempo también aprendes sobre el dinero... y entonces comprendes que: puedes comprarte una casa, pero no un hogar, puedes comprarte una cama, pero no hacerte dormir, puedes comprarte un reloj, pero no te dará el tiempo, puedes comprarte un libro, pero no conocimiento o lo que necesitas aprender.
Puedes comprarte una posición, pero no sirve para tener respeto, puedes comprar medicinas y pagar la consulta al médico, pero no te da salud, puedes comprarte sangre pero no vida, puedes comprarte sexo pero no amor. Con el tiempo también aprendes que la vida es aquí y ahora, y que no importa cuantos planes tengas, el mañana no existe y el ayer tampoco.
Con el tiempo aprenderás que intentar perdonar o pedir perdón, decir que amas, decir que extrañas, decir que necesitas, decir que quieres ser amigo, ante una tumba, ya no tiene ningún sentido pero infortunadamente, todo esto lo aprendes solo con el tiempo....
servido por Susana
1 comentario
compártelo
favorito
31 Marzo 2006
Queda prohibido llorar sin aprender,
levantarte un día sin saber que hacer,
tener miedo a tus recuerdos.
Queda prohibido no sonreír a los problemas,
no luchar por lo que quieres,
abandonarlo todo por miedo,
no convertir en realidad tus sueños.
Queda prohibido no demostrar tu amor,
hacer que alguien pague tus deudas y el mal humor.
Queda prohibido dejar a tus amigos,
no intentar comprender lo que vivieron juntos,
llamarles solo cuando los necesitas.
Queda prohibido no ser tú ante la gente,
fingir ante las personas que no te importan,
hacerte el gracioso con tal de que te recuerden,
olvidar a toda la gente que te quiere.
Queda prohibido no hacer las cosas por ti mismo,
tener miedo a la vida y a sus compromisos,
no vivir cada día como si fuera un ultimo suspiro.
Queda prohibido echar a alguien de menos sin
alegrarte, olvidar sus ojos, su risa,
todo porque sus caminos han dejado de abrazarse,
olvidar su pasado y pagarlo con su presente.
Queda prohibido no intentar comprender a las personas,
pensar que sus vidas valen mas que la tuya,
no saber que cada uno tiene su camino y su dicha.
Queda prohibido no crear tu historia,
no tener un momento para la gente que te necesita,
no comprender que lo que la vida te da, también te lo quita.
Queda prohibido no buscar tu felicidad,
no vivir tu vida con una actitud positiva,
no pensar en que podemos ser mejores,
no sentir que sin ti este mundo no sería igual
servido por Susana
1 comentario
compártelo
favorito
27 Marzo 2006
Ó longo da miña corta andaina polo mundo publicitario fun dar cun programa de retoque fotográfico: PHOTOSHOP. A todos nos se nos fai familiar, pois unha maioría descubrímolo co mestre Paulino Pérez no primeiro cuadrimestre.
Neste post quero mostrarlle a todo o que estea interesado os meus primeiros traballos publicitarios confeccionados coa axuda de Photoshop.
Son moi sinxelos, e pode que ata estean feitos seguindo patróns existentes, pero como din por aí: “éche o que hai”.
Estes dous primeiros trátanse de anuncios onde se estableza algún contraste.


Estes dous caracterízanse por seguir unha secuencia.


E nestes últimos tratábase de confeccionar tres anuncios distintos dun mesmo producto onde destacara nun a imaxe, noutro o texto e noutro a harmonía entre texto e imaxe.


servido por Susana
1 comentario
compártelo
favorito
22 Marzo 2006
Hace unos días he publicado un post que trataba de establecer una comparación entre los medios tradicionales y los nuevos medios, como Internet. Como era solamente teoría, ayer me decidí a adquirir un periódico (en este caso La Voz de Galicia) y al mismo tiempo, navegar un poco por la red para comparar la prensa escrita con la prensa digital.
Pongámonos cómodos y empecemos a buscar diferencias (pero también semejanzas).
1. Situación:
1.1. Prensa digital: Lo primero que tengo que hacer es buscar un ordenador, el portátil. Luego lo enciendo, me conecto y abro la página de La Voz de Galicia. Ya está.
1.2. Prensa escrita: Lo primero es adquirir el ejemplar, por lo que me tendré bajar e ir hasta el kiosco de la esquina. Luego me siento, me pongo cómoda en el sillón, y a leer.
1.3. En este primer aspecto, y siempre desde mi punto de vista, la “ganadora” es la prensa escrita. La razón es su comodidad, puesto que un periódico impreso lo puedes leer en cualquier lugar: una cafetería, el metro, la calle o incluso el baño (que no os suene raro, hay personas que lo hacen), mientras que para leer prensa digital necesitas un ordenador y no siempre hay uno a mano. “Prensa escrita 1- Prensa digital 0”
2. Iniciamos la lectura: la portada.
2.1. Prensa digital: Delante de mí tengo una página con diversos titulares, la mayoría del mismo tamaño y con el mismo tipo de letra: “Teleasistencia para un millar de personas mayores”, “Más de 40.000 pontevedreses superaron los ochenta años”, “Un timador pillado dos veces”… ¿Qué noticia será la más importante? Ah! También tengo una columna a la izquierda con diversos enlaces para escoger directamente del tema que me interesa, e incluso la edición del periódico que yo desee. ¡Estas nuevas tecnologías!
2.2. Prensa escrita: Ya estoy lista para empezar mi lectura. En la portada de la destaca una noticia cuyo titular versa: “Ence descarta seguir invirtiendo en la mejora de su fábrica de Pontevedra”. También destaca una fotografía perteneciente a otra noticia: “Fernández de Sousa renueva el vínculo familiar con el Museo”. Esto suena interesante.
2.3. En este aspecto creo que la ganadora es la prensa digital. En este soporte tu mismo puedes seleccionar el tema que más te interese en un golpe de clic sin tener que buscarlo a lo largo de las sesenta y ocho páginas de la prensa escrita. Creo que de este modo vas más directo a lo que te interesa. “Prensa escrita 1- Prensa digital 1”.
3. La esperada noticia: “Fernández de Sousa renueva el vínculo familiar con el Museo”.
3.1. Prensa digital: Esta noticia se encontraba entre algunos de los titulares antes nombrados. Hacemos clic, y empezamos a leer. Interesante: el museo que están construyendo en Pontevedra llevará el nombre de la familia Fernández López.
3.2. Prensa escrita: Cojo las gafas y empiezo a leer. Ah! Sorpresa!! La noticia es idéntica a la que acabo de leer en prensa digital. ¡Esto me suena raro!
3.3. En este aspecto prensa digital y prensa escrita están igualadas. No sé si esto es lo normal o fue pura casualidad. Mañana lo miraré con calma y quien sabe… igual escribo otro post con el resultado de mi investigación!!!! De momento: “Prensa escrita 2- Prensa digital 2”.
Conclusión: Desde mi ignorancia, y tras mi excursión por este mundo de prensa digital Vs. Prensa escrita, he llegado a la conclusión que tanto una como otra tiene sus ventajas e inconvenientes. En un mundo donde las nuevas tecnologías afloran cada día con mayor rapidez se prevé que el día de mañana la prensa digital sustituya a la escrita. Mientras esto no ocurre, lee la que sea más adecuada según tu criterio, o simplemente la que te guste más. Lo importante es leer, ¿¿no??
servido por Susana
sin comentarios
compártelo
favorito
21 Marzo 2006
Na materia de Técnicas de Comunicación Escrita, impartida pola mestra Susana Domínguez, encargousenos como práctica número dous facer a descripción dun sentimento. Como me parece que me quedou bastante ben quero expoñela no meu blog para que os que queiran a poidan ler. Espero que vos guste, e de paso rétovos a que adiviñedes de qué sentimento falo. Ahí vos vai:
“Estás no máis alto, na nonaxésima terceira planta dun dos edificios máis altos do mundo. Desde alí todo se percibe cunha perspectiva moi distinta. Non sentes turbación nin angustia, nin tan sequera medo. Pechas os ollos e mergúllaste nun mundo de recordos que xa pensabas esquecidos, un puzzle feito con miles de anacos da túa vida. O aroma a canela das galletas da avoa; a pelexa con teu irmán polo derradeiro anaco de pastel; aquela boneca que os Reis Magos che trouxeron de Oriente; o primeiro bofetón que teu pai que deu; aquela discusión coa túa mellor amiga por culpa dun rapaz; o primeiro bico; aquel mozo de ollos verdes que foi o teu amor de verán; a mestra que tanto che axudou nos teus estudios; as bágoas que derramaches por un amor imposible...Todo iso e moito máis perdura no teu maxín, e dáste conta de que te estás facendo vello e que aqueles tempos xa nunca volverán”.
servido por Susana
1 comentario
compártelo
favorito
20 Marzo 2006
A segunda parte da evaluación da bitácora é elaborar unha proposta de obxectivos.
Sinceramente non teño moi claros os obxectivos que quero alcanzar no meu blog.
De primeiras quero elaborar un blog interesante, que a xente o lea, se quede cas ideas esenciais dos meus post e que non lle resulte aburrido.
Despois quero que o meu blog me axude a coñecer e adentrarme máis no mundo publicitario: anuncios, axencias, profesionais...
E por último, non sei... Supoño que o obxectivo final é obter unha boa calificación na materia de deseño.
Espero conseguir tódolos meus obxectivos, especialmente o último.Jeje!!!
servido por Susana
sin comentarios
compártelo
favorito
20 Marzo 2006
A veces está bien escribir para expresar lo que uno tiene guardado en su cabeza y en su corazón. Hace unos días ordenando algunas cosas me encontré un papel con una poesía, un pedacito de corazón de un antiguo yo, que intentaba comunicar un sentimiento ya olvidado que en aquel entonces tenía en mi interior. Su título, simple y llano, “Entró de lleno en mi alma”, y continua así…
Sentada en nuestro balancín de madera
Cuento las estrellas para olvidarme de ti,
Aquí donde pasamos tantas noches
Donde la luna aún vive son fin.
Recuerdo aquella noche tus lágrimas al decirme:
“No lo hago por ti sino por mí, pero me marcho”.
Nunca he entendido lo que querías decir,
Solo sé que huiste de aquí con tu llanto.
La tristeza entró de lleno en mi alma
Y la felicidad llegó pronto a su fin.
Me dejaste aquí perdida y sola,
Sola en la noche en nuestro balancín.
Levanto la mirada hacia las estrellas,
Pero ellas también han huido sin mí.
La noche ya se está terminando
Y en silencio está todo en abril.
Es imposible que regreses a mi lado
Y aún sabiéndolo permaneces callado.
La noche es ahora oscura y fría,
De ella huiré poniendo fin a mi vida.
servido por Susana
2 comentarios
compártelo
favorito
17 Marzo 2006
¿Autoavaliación? Pasei un longo anaco diante da pantalla do ordenador sen saber moi ben como empezar, e en realidade aínda non dei co modo máis axeitado. Non sei moi ben como autoavaliarme e, aínda menos, os meus compañeiros, pero intentareino facer o mellor posible.
En primeiro lugar dicir que o meu blog é moi sinxelo. Tentei facer unha clasificación segundo as materias a tratar e o final creo que o conseguin (máis ou menos):
1. Artigos sobre a comunicación e outras materias: neste apartado intento incluír artigos de colleita propia que de algún modo teñan unha certa relación co campo da comunicación, e máis concretamente da publicidade.
2. E-comunicación: neste apartardo só hai un post (polo momento) onde se fala do novedoso medio que constitúe internet. Compárase as vantaxes e desvantaxes deste medio respecto ós outros.
3. Publicidade Creativa e demais: este apartado está reservado ás imaxes: anuncios, imaxes imposible, imaxes con doble sentido... Este apartado aporta o blog un toque máis informal e divertido.
4. Teorías da comunicación: este último, apartado como o seu nome indica, é un resumo das teorías da comunicación e máis un comentario persoal acerca da que a min me interesa máis.
En xeral, e como conclusión, creo que o meu blog está bastante ben, pero eso creo que o deberían de opinar mellor ós meus compañeiros ou lectores do meu blog.
Respecto os blog dos meus compañeiros hai diversas opinións dependendo do blog. Hai moitos blogs que están moi ben porque teñen artigos moi interesantes e imaxes (cousa que chama moito, polo menos a min). Pola contra, hai outros que non teñen case nada, están medio baleiros. Espero que de aquí a final de curso todos, incluída eu, aprendamos e construamos un blog de calidade, e interesante.
Bueno aquí deixo constancia da miña opinión desde a miña ignorancia blogeira (se se di así). E so me keda dicir: A traballar!!!!
servido por Susana
sin comentarios
compártelo
favorito